Beste lezer,
Mijn naam is Irma. Ik ben 28 jaar en zoals waarschijnlijk de meeste van jullie zijn, ben ik een geschiedenis nerd.
Mijn liefde voor geschiedenis begon als klein kind al. Ik hield van de verhalen die mij werden verteld. Over andere tijden, over dingen, mensen, oorlogen en veldslagen of plekken die ik mij maar wat graag voor de geest haalde. Daar komt ook mijn passie voor verhalen schrijven vandaan. Het allermooiste vond, en vind ik nog steeds, zo’n plek bezoeken. Iets fysiek kunnen aanraken. Mezelf kunnen onderdompelen in de sfeer en geschiedenis. Ik voel mij ook thuis op die plekken. Dus vrij vanzelfsprekend heb ik een levensdroom: ooit mijn eigen kasteel hebben.
Mijn ouders zeggen dan dat ik maar rijk moet trouwen. Met een man die heel slim is en veel geld heeft. Dan zeg ik ‘’nee, jullie moeten mij aanmoedigen om rijk te worden’’.
Gelukkig ben ik als ik een doel heb een redelijk onstopbare wervelwind. Een droom hebben houd mij ambitieus, het geeft mij een doel.
Wat doe ik dan voor werk om zo rijk te worden vraag je je af? Ik werk in de horeca… in een museumrestaurant als keukenmedewerker. Die zag je vast aankomen haha. Een meid met een grote droom maar bescheiden budget.
Ik heb nadat ik van de HAVO ben afgegaan de grimeursopleiding gedaan. Niet afgemaakt helaas. Maar ik heb er veel contacten door gemaakt en enorm veel geleerd. Daarna ben ik ruimtelijke vormgeving gaan studeren. De opleiding was vooral gericht op commerciële ruimtes. Maar ik had al snel voor mezelf bedacht dat ik mezelf wilde specialiseren in historische vormgeving. Dit is waar voor mij de bal pas echt is gaan rollen.
Ik heb mijn eerstejaarsstage gedaan bij Stichting kasteel Radboud in Medemblik. Hier deed ik verschillende taken. Maar ik mocht ook een deel van een tentoonstelling ontwerpen en realiseren. Jackpot, dacht ik. Hier heb ik zoveel van geleerd. Bijvoorbeeld dat pool noodles niet het handigste materiaal zijn om een display boot te maken. Al was de juiste intentie aanwezig. Dus dat levensadvies kan je gratis meenemen. Uiteindelijk stond er iets waar ik mega trots op was.
Nadat mijn stage over was ben ik daar gebleven als gastvrouw. Maar ik heb ook het kasteel van binnen en buiten leren kennen.
In mijn laatste jaar heb ik 2 stages gedaan. De eerste was bij het museum van de 20e eeuw in Hoorn. Hier heb ik meegewerkt aan een tentoonstelling over kinder tv. Ook heel wat bizarre momenten meegemaakt. Zo heb ik de pruik van Pipo de clown gekamd. Mijn hand in de pop van Paulus de boskabouter gehad. En de echte berenboot beren op een nagemaakte berenboot gezet. En ja, ik heb zelfs een selfie met de echte Moffel en Piertje. Laat dat maar eens bezinken, een recentere soort geschiedenis.
De tweede stage was weer bij kasteel Radboud. Op dit punt was ik al volledig geïntegreerd in de Radboud familie. Ik mocht een bibliotheek ontwerpen. Dit was in de corona tijd. Dus ik heb terwijl iedereen thuis zat ontwerpen gemaakt op het kantoor. De ideeën gepitched en later zelf gerealiseerd. Schuren, verven, ontwerpen. Uiteindelijk was ik mega trots.
Ik was helemaal weg van het kasteel leven. Dus ik ging andere klusjes bedenken. Zo heb ik kussens gemaakt en geborduurd die nu in de vensterbanken daar liggen. Ik heb storytelling toegepast op twee speciale stoelen die kussens hebben die ik heb geborduurd. Wie had gedacht dat je met kussens een heel verhaal kan vertellen.
Bij Radboud heb ik echte ridders leren kennen. Een man in een harnas is een heel ander kaliber aantrekkingskracht. Maar ook mensen die professionele Middeleeuwer zijn. Dus uiteraard stond daar ineens mijn droomcarrière voor mijn neus. Een keuze waarvan ik niet eens wist dat het bestond.
Toen ik eenmaal was afgestudeerd had ik toch echt een baan nodig. Zo ben ik bij het Zuiderzeemuseum terecht gekomen in de horeca. Niet mijn einddoel, maar wel waar ik uiteindelijk blij van werd. Ook tegen mijn verwachtingen in. Ik ben onderhand 4 jaar later zelfs verhuisd naar Enkhuizen. Een prachtige historische stad.
Terwijl ik bij de horeca werk doe ik op de achtergrond historische dingen. Zo heb ik bij kasteel Radboud meegedaan aan een Middeleeuws wandkleden project. Hier heb ik Middeleeuws leren borduren. Iets wat nu deel is van mijn creator schap. Iets wat ik nu zie als een passie. Zo heb ik met mijn Middeleeuwse borduursels op een Middeleeuwse jaarmarkt gestaan. Ik heb model mogen staan voor een tentoonstelling poster. Audiotours ingesproken. Ook doe ik veel aan content creation voor het kasteel en om aandacht te geven aan nieuw cultureel erfgoed.
Ik heb zelfs een maand op een leeg kasteel mogen wonen. Uiteraard zei ik meteen ja toen die vraag werd gesteld. Maar daar lag ik dan ineens. Mijn eerste nacht alleen in een groot kasteel terwijl de storm buiten allemaal geluiden produceert waarvan je je afvraagt of het geesten zijn of de wind. Yikes. Maar die ervaring was uiteindelijk zeer bijzonder en ik zou het zo nog een keer doen.
Uiteindelijk kwam er zelfs een aanbod om nog op een ander kasteel te wonen. Maar die heb ik helaas uiteindelijk moeten afslaan omdat ik geen dubbele huur kon betalen. Al deze kansen komen van mijn contacten. Omdat ik laat zien wat mijn passie is. Omdat ik niet bang ben om mijn dromen hardop uit te spreken. Maar ook vooral omdat ik niet bang ben om uit mijn comfortzone te stappen.
Momenteel doe ik in mijn vrije tijd coördineren bij een nieuw project op kasteel Radboud. We maken Middeleeuwse kleding voor alle vrijwilligers. Ik rol van het ene in het andere. Mede ook omdat ik vaak zelf initiatief toon. Zelf met ideeën kom.
Zo ben ik ook bij Celticwebmerchant terecht gekomen. Een ad op social media. Ze zochten modellen. Hoewel ik me er zeer van bewust was dat ik geen Victoria secret angel ben had ik me toch aangemeld. Doe eens gek, zoals we wel eens zeggen. Low and behold, weken later hoorde ik wat. Of ik wilde langskomen voor een shoot. En oja, of ik er voor openstond om menselijk offer te zijn. Ik was bijzonder geïntrigeerd door de vraag en zei ja.
Nu ben ik hier. Een aantal shoots en gave ervaringen rijker. Met een ander soort zelfvertrouwen. Nieuwe lieve vrienden en een cv notitie die ik nooit gedacht had te hebben. Alles bij elkaar ben ik heel blij met al deze ervaringen. Het geeft mij rust, zelfvertrouwen en hoop voor een gelukkiger leven. Ik ben trots op mezelf voor alles wat ik heb bereikt en heb gedaan. Zelfs al was ik nerveus of bang. Dus mijn advies is, zeg eens ja. Doe eens gek. Wees dat menselijk offer in je eerste fotoshoot. Je weet nooit waar iets toe leid…
Reactie plaatsen