zbroja rycerza (lub zbrojnego) zmieniało się w ciągu średniowiecza. W tym blogu przedstawiamy wyposażenie angielskiego zbrojnego z późnego XV wieku, aby pomóc Ci wybrać własny zestaw.

‘Wojny Róż’ były serią wojen domowych, które miały miejsce w Anglii w latach 1455-1487. Wojny te były bezpośrednim skutkiem stuletniej wojny między Anglią a Francją, co spowodowało znaczne zadłużenie Anglii i śmierć dużej części rodziny królewskiej. Doprowadziło to do kryzysu sukcesji, w którym dwie duże gałęzie dynastii Plantagenetów weszły w konflikt: dom Lancaster i dom York. Koniec wojen po bitwie pod Bosworth przyniósł upadek francuskiej dynastii Plantagenetów w angielskiej rodzinie królewskiej i wzrost dynastii Tudorów . Jest to postrzegane jako koniec średniowiecza w Anglii.

W XV wieku powstały wyraźne różnice regionalne w formach arystokratycznych pełnych zbroi płytowych, ale wyposażenie zwykłych żołnierzy pozostało do siebie bardzo podobne.

Brygantyna składał się z małych stalowych płyt, które zachodziły na siebie i były przybite do zewnętrznej warstwy materiału (zwykle wełny) lub skóra. Można go było założyć samodzielnie i był tańszy niż napierśnik lub kirys. Ta forma ochrony została rozwinięta z coat of plates w XIV wieku, ale w XV wieku stała się bardziej dostępna dla zwykłych żołnierzy.

basinet został przyjęty we Francji, Włoszech i Anglii przez salada i armet. armet pozostał nadal dostępny wyłącznie dla arystokracji, ale salada nosili zarówno zwykli żołnierze, jak i rycerze. W Świętym Cesarstwie Rzymskim niemal wyłącznie używano salada jako części stylu gotyckiego. salada miał zintegrowaną ochronę karku z tyłu i był noszony z obojczyk, aby chronić przód szyi. Ta kombinacja była łatwa do dostosowania do sytuacji, w której znajdował się noszący, zwłaszcza jeśli salada miał regulowany wizjer. Można go było nosić nisko lub wysoki na głowie, aby uzyskać ochronę lub lepsze pole widzenia. obojczyk był zwykle opuszczany do połowy, gdy salada był noszony nisko na głowie.

Rok jest 1485. Elric jest ubogim man-at-arms w War of the Roses, lojalnym wobec Yorkistów. Pełni straż w Yorku, ale usłyszał wiadomości o dużych nadciągających siłach francusko-szkockich i angielskich pod dowództwem Henryka Tudora w Walii. Elric podejrzewa, że jego król, Ryszard III, szybko wyśle tam armię. Okres panowania Yorkistów w Anglii, który znał przez całe swoje życie, wkrótce dobiegnie końca w bitwie pod Bosworth, w której Elric sam weźmie udział.

Gdy Elric nie nosi swojej zbroi, zakłada spodnie z koszulą lub dublet i buty do kostek. Na głowie nosi czerwony kaptur lub czapka bycocket z symbolem swojego króla. Na swoim pasek nosi sztylet do samoobrony.

Czapka bycocket (znany również jako typ kapelusza noszonego przez Robin Hooda) był popularnym przyłbica w XIV i XV wieku. Był noszony zarówno z kapturem, jak i bez niego, przez chłopów, mieszczan i szlachtę. Elric nosi na swoim kapeluszu małą odznaka dzika, symbol króla Ryszarda III. W ten sposób pokazuje swoją lojalność wobec domu Yorków. Po upadku tego domu niemal wszystkie odznaki tego typu zostały zniszczone przez dynastię Tudorów.

Inną opcją jest czerwona czapka, która również była często noszona w południowej Europie.

Pod koniec XV wieku mężczyźni nosili spodnie, a osłony nóg (nogawice kolcze) były znacznie niemodne. Elric nosi mi-parti spodnie z klapą. Pod spodem nosi swoje braies, średniowieczne kalesony.

W średniowieczu preferowano noszenie jaskrawych kolorów, w przeciwieństwie do tego, jak ten okres jest często przedstawiany. Jeśli mogli sobie na to pozwolić, ich ubrania były bogato zdobione, ale nawet bez zdobień odzież w średniowieczu była bardzo droga. Noszenie koszuli lub podkoszulka sprawiało, że ubranie mniej się brudziło od ciała i górna warstwa musiała być rzadziej prana, co powodowało, że mniej szybko blakła. Często koszula była noszona luźno, zwłaszcza przez mężczyzn niższego statusu.

W XV wieku moda przeszła z długich, płynących szat na krótkie, dopasowane ubrania. Mężczyźni zaczęli nosić dublet , który kończył się wokół bioder i podkreślał klatkę piersiową oraz talię. Pełne spodnie również zaczęły być coraz bardziej modne.

przeszywanica oferuje warstwę pikowanej ochrony pod kolczugą i zbroją płytową, ale był noszony samodzielnie przez biednych żołnierzy. Dzięki rozwojowi zbroja grube przeszywanicę stały się zbędne dla rycerzy, którzy zaczęli nosić cieńszą, lżejszą pikowaną wersję, która również odpowiadała modzie tamtych czasów, zwaną arming dublet. Do tej dopasowanej wersji przeszywanica można było przymocować części zbroja, które dobrze przylegały do ciała.

We Włoszech arming dublet był noszony nawet jako zwykły strój przez obywateli i niemilitarną szlachtę, aby nadać wojowniczy wygląd, porównywalny do noszenia butów wojskowych lub odzieży z kamuflażem w naszych czasach. 

Elric nosi pasek z sztylet. Ludzie ze wszystkich warstw społeczeństwa przyczepiali sakiewki i inne przedmioty użytkowe do swoich pasek.  Zastanów się, co byłoby dla Ciebie ważne do noszenia w codziennym życiu jako rycerz lub zbrojny, jak Twój sztućce, ale także Twój miecz.

W XV wieku mężczyźni nosili spiczaste buty. Z biegiem czasu trend w modzie polegał na wydłużaniu i wyostrzaniu tych elementów. Na polu bitwy forma podążała za funkcją, a spiczastość buty była znacznie bardziej umiarkowana, aby uniknąć potknięcia się podczas walki.

zbroja Elrica składa się z hełmu z obojczyk, brygantyna na kolczuga, naramienniki lub jack chains, miteny pancerne i pancerza udowego.

Haubergon, kolczuga z krótkimi rękawami, zyskał na popularności w XV wieku ze względu na rozwój zbroi ramion. Włoscy rycerze używali pełnych kolczug do końca XV wieku, podczas gdy w Świętym Cesarstwie Rzymskim kolczuga został podzielony na rękawy kolcze i kolczugi, aby zaoszczędzić na wadze. Elric nosi pełne kolczuga pod swoim brygantyna. Czy zdecydujesz się nosić haubergon, czy przymocować kawałki kolczugi do swojego arming dublet, zależy od osobistych preferencji i regionu, na którym opierasz swoją kompozycję.

W tym czasie często noszono otwarte hełmy, aby zapewnić noszącemu lepsze pole widzenia i ułatwić wydawanie rozkazów. Robiono to głównie, gdy zagrożenie ze strony wroga nie było zbyt pilne. Często była to również kwestia osobistych preferencji, czy rycerz nosił otwarty hełm z obojczyk, czy hełm zamknięty z wizjerem. Biedniejsi wojownicy i żołnierze mogli sobie pozwolić jedynie na otwarty hełm z obojczyk. Elric nie jest wystarczająco bogaty na hełm zamknięty, więc wybiera tę kombinację.

Istnieje kilka opcji ochrony głowy dla Elrica. Może nosić salada lub kapalin z obojczyk dla ochrony głowy. Ten zestaw można dostosować do sytuacji, w której się znajduje. Na przykład, jego hełm można przesunąć do tyłu, aby zapewnić lepsze pole widzenia, lub do przodu, aby zapewnić większą ochronę. obojczyk można podnieść, aby zapewnić lepszą ochronę, lub opuścić, aby umożliwić lepsze oddychanie i zwiększyć zrozumiałość jego rozkazów. Możesz sam wybrać, jaką kombinację hełmu i obojczyk zastosujesz w swoim zestawie. Oto przykłady otwartych hełmów i bevors z tego okresu:

obojczyk chroni szyję i podbródek, jeśli nie jest dołączony do hełmu. Ten element zbroja był popularny zarówno wśród żołnierzy, jak i zbrojnych, ponieważ łatwo go było łączyć z różnymi otwartymi hełmami, ale także z półzamkniętymi hełmami, takimi jak salada. 

salada był hełmem noszonym zarówno z wizjerem, jak i bez niego. Ten hełm miał zintegrowaną ochronę karku z tyłu, ale był otwarty z przodu. Dzięki temu hełm można było nosić zarówno samodzielnie, jak i z obojczyk / gorget. W piętnastowiecznym gotyckim stylu Świętego Cesarstwa Rzymskiego noszono niemal wyłącznie salada, zarówno przez zwykłych żołnierzy, rycerzy, jak i samego cesarza.

kapalin to otwarty hełm w formie kapelusza z szerokim rondem, mający chronić noszącego przed pociskami, ale także zapewnić dobrą widoczność. Konstrukcja kapalin była często prosta, dlatego często noszona była przez zwykłych żołnierzy. Jednakże, używali ich również zbrojni w późnym średniowieczu.

Aby chronić swój tors, Elric nosi brygantyna, późniejszą wersję płaszcza z płytkami. Składa się z nakładających się stalowych płytek, które są trzymane razem za pomocą czarny skóra. Elric nie potrzebuje giermka do założenia brygantyna, co pozwala mu szybciej i łatwiej przygotować się do walki niż w przypadku napierśnik lub kirys.

Elric nie jest wystarczająco bogaty, by pozwolić sobie na rozmiar wykonany osłony rąk, ale aby chronić swoje ramiona i barki, ma kilka opcji. Może wybrać ochronę ramion za pomocą naramienniki lub ‘jack chains’.

naramienniki są duże i mają ‘besagi’ do ochrony pach. Górne ramiona są dobrze osłonięte, ale łokcie nie mają twardej ochrony.

Może również zdecydować się na noszenie jack chains. Ten prosty typ pancerza płytowego, który był połączony w formie łańcucha, miał na celu zapewnienie twardej ochrony ramion na kolczuga. W przeciwieństwie do bardziej kompletnego osłony rąk, nie musiał być wykonany na rozmiar. Dlatego był głównie używany przez zwykłych żołnierzy i biednych wojowników.

Elric używa miteny pancerne do ochrony swoich rąk. Pod spodem nosi luźne skórzane rękawice. Inni rycerze i zbrojni w tym okresie nadal preferowali rękawice z indywidualną ochroną palców. To od Ciebie zależy, którą z tych form rękawica używasz w swojej kompozycji.

Uda Elrica są chronione zbroją płytową, ale pozostawił on swoje podudzia niechronione. Dzieje się tak, ponieważ często porusza się pieszo i preferuje większą mobilność, gdy nosi zbroja. To od Ciebie zależy, czy podejmiesz podobne decyzje między ochroną a mobilnością, na co dokładniej przyjrzymy się w sekcji 'idealne zbroja'.

Często arming dublet lub inny przeszywanica był wyposażony w punkty do mocowania pancerza na dolnej części ciała, ale nie zawsze tak było. Aby przymocować nogawki i kolczugi do ciała, często noszono pas zbrojny.

Elric używa głównie topór bojowy na drzewcu na polu bitwy. Jako broń drugorzędną posiada messer i puklerz.

Jako główną broń Elric używa topór bojowy na drzewcu. topór bojowy na drzewcu była formą broń drzewcowa, która była używana przez ciężkozbrojnych rycerzy i zbrojnych. Przypominała halabarda, ale często była krótsza i miała młot bojowy na głowie broń, podczas gdy halabarda często miała kąt do zrzucania ludzi z konia lub nóg. Z tą młotem topór bojowy na drzewcu była lepiej przystosowana do walki z innymi opancerzonymi przeciwnikami.

Jako drugorzędny broń ma miecz i puklerz. miecz, którego używa, to ‘langes messer'  (dosłownie: lang nóż), tani typ miecz z jednym krawędź, który był szczególnie popularny w Świętym Cesarstwie Rzymskim. miecz został tak nazwany, ponieważ miał tę samą konstrukcję, co nóż, i mógł być wykonany przez kowali noży, aby podważyć monopol cechów kowali mieczy. Była to broń do samoobrony dla chłopów i mieszczan, ale była również popularna na polu bitwy i czasami noszona przez szlachtę jako miecz myśliwski.

Jako tarcza używa Elric puklerz oparty na tym z manuskryptu walki niemieckiego mistrza szermierki Hansa Talhoffera. puklerz był małym tarcza, który w wysokim i późnym średniowieczu był głównie używany przez chłopów i mieszczan do samoobrony. Istniały szczegółowe systemy walki w Anglii, Świętym Cesarstwie Rzymskim i reszcie Europy do walki tym małym tarcze. Często były one również używane na polu bitwy, zwłaszcza przez łuczników. Ponieważ oferowały mało ochrony przed strzałami i innymi pociskami, piechota wolała większe tarcze.

Na swoim pasek Elric nosi sztylet, który został opracowany do wkładania w szczeliny płytowej zbroi, gdyby miał się znaleźć w walce z innym ciężko opancerzonym przeciwnikiem. W codziennym życiu ten typ sztylet był również używany przez wszystkie klasy społeczne jako broń do samoobrony.

W przeciwieństwie do tego, co myśli wielu ludzi, zbroje nie były przeznaczone do uczynienia noszącego całkowicie nietykalnym. Pancerz zawsze był kompromisem między mobilnością a ochroną. Ten kompromis można dobrze zaobserwować w różnicy między zbrojami wojennymi a zbrojami turniejowymi (wszystkie nasze zbroje to zbroje wojenne). Podczas turniejów noszono znacznie mocniejszy, ale mniej mobilny pancerz, aby jak najlepiej chronić noszącego przed uderzeniem lancą. Było to możliwe, ponieważ turnieje nie były przeznaczone jako widowisko i nie jako walka na śmierć i życie. Na polu bitwy mobilność była znacznie ważniejsza, co sprawiało, że zbroje wojenne oferowały mniejszą ochronę, ale były lżejsze i pozwalały noszącemu poruszać się znacznie swobodniej.

Zbroje były noszone w historii przez ludzi, którzy byli w pełni wyszkoleni i specjalizowali się w prowadzeniu wojen w okresie, w którym żyli. Widać, że ci ludzie dokonywali wielu wyborów między ochroną a mobilnością, które często sprowadzały się do funkcji i osobistych preferencji. Na przykład wielu piechurów nosiło mniej ochrony na dolnych partiach nóg, ponieważ było to wygodniejsze do marszu, ale kawaleria była często bardziej kompletnie opancerzona. Rycerze czasami decydowali się chronić swoje dłonie za pomocą miteny pancerne, w których palce nie mogły się poruszać, ale czasami wybierali rękawice z indywidualnymi palcami. Zastanów się, co jest dla Ciebie ważne i dostosuj swoje części i skład zbroja do własnych preferencji.

Na średniowiecznych polach bitew tylko arystokracja nosiła zbroje w pełni wykonane na rozmiar. Reszta armii nosiła zbroje zebrane lub przejęte od poprzednich właścicieli. Ci żołnierze dostosowywali te zebrane elementy opancerzenia do ich rozmiar i ozdabiali je, malując na nich symbole religijne i heraldykę swojego władcy. Części zbroja, które sprzedajemy, nie są wykonane na rozmiar, ale są regulowane. Jako właściciel zbroja regularnie zajmujesz się dopasowywaniem zbroja do swoich wymiarów, aby było jak najbardziej komfortowe. Możesz to zrobić, przedłużając paski, dodając paski, rozciągając elementy ramion i nóg oraz dodając sznurowadła.