Greckie, Rzymskie, Celtyckie tarcze

Rzymskie legiony tarcza: scutum

Rzymska scutum to jeden z najbardziej rozpoznawalnych bronie ze starożytności i stanowi ikoniczne tarcza legionisty. Ten duży, zakrzywiony tarcza oferował wyjątkową ochronę zarówno w otwartych bitwach, jak i w zwartych formacjach. scutum rozwinęła się z owalnych celtyckich tarcze i od IV wieku p.n.e. stała się stałym elementem rzymskiego wyposażenia. Dzięki swojej wysokiej, lekko zakrzywionej formie, legionista mógł niemal całkowicie ukryć się za tarcza podczas ataków wroga włóczniami, strzałami i ciosami miecza.

Podczas Republiki scutum często składała się z wielu warstw drewno, pokrytych płótno i skóra, wzmocnionych metalowymi krawędziami. Centralne umbo służyło jako ochrona dłoni i jako skuteczna broń uderzeniowa. Dzięki swojej solidnej konstrukcji scutum pozostawała wiodąca na europejskich polach bitew przez dziesięciolecia i odgrywała kluczową rolę w słynnych formacjach, takich jak testudo, gdzie legioniści ustawiali swoje tarcze nad i obok siebie, tworząc niemal nieprzeniknioną ścianę tarcz.

Dekoracja rzymskich tarcze

Dekoracja rzymskich tarcze miała zarówno praktyczne, jak i symboliczne znaczenie. Legiony rozpoznawano po ich unikalnych wzorach, często składających się z błyskawic Jowisza, orłów, wilków lub symboli mitologicznych. Kolory również miały znaczenie: czerwony dla wojowniczości, biały dla rangi lub tradycji oraz niebieski i żółty dla określonych jednostek.

W okresie Cesarstwa forma zmieniła się na bardziej prostokątne modele, które były lżejsze i bardziej poręczne. Do III wieku stopniowo zanikły, ustępując miejsca okrągłym i owalnym tarcze, ale scutum pozostała trwałym symbolem rzymskiej potęgi militarnej.